آیا پرداخت یارانه نقدی به نفع مردم است یا یارانه دادن به کالاها؟ – خبری نیست


تجربه تاریخی نشان می دهد که در اقتصاد ایران و به طور کلی در اقتصادهایی با تورم مزمن و مضاعف، اعطای این نوع حمایت ها در نهایت به اقشار محروم و متوسط ​​آسیب می زند. اگرچه ممکن است در کوتاه مدت اندکی بهبود یابد، اما به مرور زمان به دلیل تورم، ارزش ریالی یارانه ها کاهش می یابد و دولت ها برای افزایش ریالی یارانه ها و حفظ قدرت خرید شهروندان اقدامی نمی کنند.

به گزارش خبرآنلاین، موضوع تخصیص ارز برای کالاها در هفته‌های اخیر به موضوعی مهم در مسائل اقتصادی دولت و مجلس تبدیل شده و سرانجام تصمیم‌گیری برای حذف ارز برای کالاها به دولت سپرده شد. در این بین دو راه حل به عنوان گزینه های پس از حذف در نظر گرفته می شود. پرداخت یارانه نقدی و یارانه کالا.

نکته اینجاست که هر سیاست اقتصادی مزایا و معایبی دارد. بنابراین لازم است در هنگام تصمیم گیری به معایب راه حل ها توجه جدی شود و پیامدهای آن به حداقل برسد. طبیعی است که سیاست های جایگزین از وضعیت موجود به سمت مطلوب ترین وضعیت حرکت کنند، در غیر این صورت این سیاست عملا شکست خورده است.

در همین راستا با مهدی میرزایی اقتصاددان گفت‌وگو کردیم و نتایج دو گزینه جایگزین دولتی برای ارز ترجیحی را بررسی کردیم.

میرزایی گفت: با توجه به حمایت های پولی، تجربه تاریخی نشان می دهد که در اقتصاد ایران و به طور کلی اقتصادهایی که تورم مزمن و چند برابری دارند، اعطای این نوع حمایت ها در نهایت به قیمت اقشار محروم و متوسط ​​تمام می شود. در کوتاه مدت اما با گذشت زمان به دلیل تورم، ارزش ریالی یارانه ها کاهش می یابد و دولت ها برای افزایش حمایت ریالی و حفظ قدرت خرید شهروندان اقدامی نمی کنند. به عنوان مثال زمانی یارانه ۴۵ هزار و ۵۰۰ تومانی معادل خرید چند کیلوگرم مرغ بود اما امروز با این رقم به سختی می توان ۱.۵ کیلوگرم مرغ خرید. بنابراین از نظر پرداخت مزایای نقدی تقریباً می توان گفت که گزینه نامناسبی است.

اعطای یارانه به کالاها نتایج بهتری نسبت به نتایج پولی دارد
به گفته وی، یارانه کالایی ممکن است از جهاتی بهتر از یارانه پولی باشد، اما ایرادات جدی دارد. هنگام ارائه این نوع حمایت ها، اولاً مشخص نیست که میزان سهمیه ای که به افراد اختصاص می یابد کافی است یا خیر. دوم، بازه زمانی پشتیبانی شده نیز ناشناخته است. به عنوان یک تجربه تاریخی، کوپن ها در یک زمان توزیع می شد، اما این نوع توزیع به تدریج کاهش یافت و لغو شد. بنابراین در این مورد مجدداً با هزینه معیشت مردم تصمیم گرفته می شود. ثالثاً این روش در بسیاری از موارد منجر به همسویی می شود و هنوز مشخص نیست سازوکار توزیع در مورد یارانه کالاها چگونه خواهد بود.

آقای میرزایی گفت: ایران کشوری غنی و سرشار از استعدادهای انسانی و غیرانسانی است. سرمایه‌گذاری‌های عظیم و منابع طبیعی ارزشمند از جمله مولفه‌هایی است که نشان می‌دهد ایران دارای ظرفیت‌های فراوانی برای رشد و توسعه است. با توجه به این پتانسیل، ایران احتمالاً شرایط لازم برای قرار گرفتن در میان اقتصادهای بزرگی را خواهد داشت که از رفاه عادلانه برای اقشار مختلف مردم برخوردار هستند.

وی گفت: تا زمانی که مسائل اصلی کشور در نظام ارزی و بانکی حل نشود، اتخاذ چنین سیاست‌هایی در نهایت به ضرر بخش‌های کلیدی مردم تمام خواهد شد. اقتصاد کشور در حال حاضر با کمبود نظام ارزی جامع مواجه است. به نحوی که با جهش های مکرر ارز ناشی از سفته بازی و رفتار سودجویانه برخی ناشران و دلالان، هر ساله شاهد تورم شدید و کاهش معیشت مردم هستیم. در چنین فضایی صحبت از پرداخت یارانه نقدی و کالایی چندان سازنده نیست و حتی پرداختن به مبادلات کالاهای اساسی نیز اولویت اصلی اقتصاد ایران نیست. علاوه بر سامانه جامع ارزی، رسیدگی به موضوع نظام بانکی نیز برای رفع تورم و کاهش قدرت خرید شهروندان از اولویت های جدی است.

لازم است سیاست هایی اتخاذ شود که منجر به رشد پایدار رفاه عمومی شود، نه به ضرر مردم و به نفع چند فعال اقتصادی.