پیامد‌های جنگ اوکراین؛ روسیه رقابت در سوریه را به ایران واگذار می‌کند؟ – نبأ خبر


شکست نظامی روسیه در اوکراین پیامد‌هایی جدی برای موقعیت ژئوپلیتیک مسکو خواهد داشت. کرملین که قادر به شکست یکی از فقیرترین کشور‌های اروپا نیست، برای حفظ متحدان سنتی اش در حوزه نفوذ خود با مشکل مواجه خواهد شد.

به گزارش نبأ خبر،به نقل از «ایژیا تایمز»، این امر به ویژه در سوریه که از زمان اتحاد جماهیر شوروی زیر چتر استراتژیک مسکو بوده است صادق است. به عنوان مثال، تصمیم اخیر ترکیه برای بستن حریم هوایی خود به روی هواپیما‌های روسی به مقصد سوریه که به عنوان اعمال فشار بر مسکو به خاطر جنگ اوکراین تقلی می‌شود، بر قابلیت‌های نظامی روسیه در سوریه که میزبان بیش از ۶۳۰۰۰ نیروی روسی است، تاثیر خواهد گذاشت.

همانطور که الکسی مالاشنکو، کارشناس روسیه توضیح می‌دهد، اگر جنگ داخلی سوریه دوباره شعله ور شود، مسکو چاره‌ای جز خروج نیرو‌های روسیه از این کشور خاورمیانه نخواهد داشت، زیرا کرملین نمی‌تواند همزمان دو درگیری در مقیاس بزرگ را به راه بیندازد.

واکنش ضعیف کرملین به تصمیم ترکیه برای بستن حریم هوایی این کشور به روی هواپیما‌های روسی نشانه دیگری از این است که سیاستگذاران روسیه می‌دانند که وقتی صحبت از سوریه به میان می‌آید، آنکارا دست برتر را دارد.

ممنوعیت پرواز به این معنی است که روسیه برای تامین نیرو در حمیمیم و طرطوس با مشکل مواجه خواهد شد. این امکان وجود دارد که ترکیه تحت فشار ایالات متحده چنین تصمیمی گرفته باشد تا مانع از انتقال بخشی از نیرو‌های هوایی روسیه از حمیمیم به اوکراین شود.

پیش از این، در ۲۸ فوریه هم آنکارا عبور کشتی‌های جنگی روسیه از تنگه‌های بسفر و داردانل را به جز آنکه بخواهند به پایگاه‌های خود در دریای سیاه بازگردند، محدود کرده بود. به عبارت دیگر، تا زمانی که شورشیان تحت حمایت ترکیه تهاجم گسترده‌ای را در سوریه انجام ندهند، کمک روسیه به ارتش سوریه محدود خواهد بود. حتی در چنان وضعیتی، جنگ اوکراین به طور قابل توجهی ظرفیت واکنش روسیه را کاهش داده است.

«نیکولا میکوویچ»، تحلیل گر سیاست خارجی روسیه، در مطلبی برای «سیندکیشن بورو» می نویسد به همین دلیل است که در صورت تشدید درگیری‌ها در سوریه، اسد احتمالا به جای روسیه به ایران متوسل خواهد شد. بر اساس برخی گزارش‌ها، نیرو‌های ایرانی در بخش‌هایی از سوریه مستقر شده‌اند که قبلاً تحت کنترل نیرو‌های روسیه بوده است.

ایران همچنین در حال مقابله با کمبود سوخت در سوریه است که بر خدمات اساسی تأثیر می‌گذارد و منجر به افزایش قیمت مواد غذایی می‌شود. قبل از حمله روسیه به اوکراین، مسکو فعالانه بنزین به سوریه می‌فرستاد، اما ماجراجویی پوتین در اوکراین زنجیره تامین را مختل کرده است و اکنون به گفته منابع روسی، ایران به تامین کننده اصلی بنزین و سایر سوخت‌های روسیه تبدیل شده است.

البته هیچ یک از این‌ها وفاداری سیاسی سوریه را تغییر نداده است و حداقل در حال حاضر، دمشق به مسکو وفادار مانده است. همانطور که فیصل مقداد وزیر امور خارجه اخیرا گفت، سوریه «از فدراسیون روسیه در مخالفت با سیاست غرب که مبتنی بر دروغ و استاندارد‌های دوگانه است، حمایت می‌کند.»

سوریه همچنین از تصمیم روسیه برای به رسمیت شناختن جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک در منطقه دونباس اوکراین تمجید کرد (اگرچه دمشق به طور رسمی این جمهوری‌های خودخوانده را به رسمیت نشناخته است).

به نظر می‌رسد اسد سیاست خارجی‌ای را دنبال می‌کند که سال‌ها توسط یکی دیگر از متحدان روسیه یعنی رئیس جمهور بلاروس، الکساندر لوکاشنکو، استفاده شده است. اما در حالی که لوکاشنکو به دنبال ایجاد موازنه بین روسیه و غرب بوده است، اسد در آینده قابل پیش بینی به دنبال متوازن ساختن روابط سوریه بین مسکو و تهران خواهد بود.

با این حال، در درازمدت، جنگ در اوکراین نفوذ روسیه در سوریه را کاهش خواهد داد و این فرآیند دری را به روی ایران باز خواهد کرد تا جایگزین روسیه به عنوان حامی اصلی اسد شود.