چرا اعراب در بحث اوکراین به ایالات متحده اعتماد ندارند؟ – خبری نیست


خلیج فارس

بسیاری از اعراب با مشاهده رویکرد آمریکا در مورد تهاجم روسیه به اوکراین، به این نتیجه می رسند که ایالات متحده نمی تواند یک ضامن امنیتی قابل اعتماد در نظر گرفته شود. بسیاری موضوع معمر قذافی لیبیایی را مطرح می کنند. آنها خاطرنشان کردند که قذافی در مورد جاه طلبی های هسته ای خود مذاکره کرد و چند سال بعد سرنگون شد و کشته شد.

بسیاری از اعراب بحران اوکراین را متفاوت می بینند. آنها از منظر تجربه خود در ۳۰ سال گذشته به آمریکای ۲۰۲۲ نگاه می کنند. برای اعراب، به نظر می رسد چیزی اشتباه است.
رئیس جمهور آمریکا پس از حمله عراق به کویت گفت: «وضعیت اینگونه نیست. اما امروزه چنین سفتی وجود ندارد.

گفتگوهای من با مقامات ارشد دولتی، بازرگانان و دیپلمات های سابق عرب در روزهای اخیر بر شکاف بین دیدگاه اوکراین به جنگ در خاورمیانه و ایالات متحده تأکید می کند.

برای بسیاری در ایالات متحده، آسیب های ناشی از تهاجم روسیه به اوکراین جای خود را به خشم داده است و داستان های شکنجه، تجاوز جنسی و وحشیانه هر روز شنیده می شود. در مورد اوکراین، آمریکایی ها معتقدند که به دلیل حمایت از اوکراینی های شجاعی که از میهن خود دفاع می کنند، در سمت راست تاریخ قرار دارند.

بسیاری از اعراب بحران اوکراین را متفاوت می بینند. آنها از منظر تجربه خود در ۳۰ سال گذشته به آمریکای ۲۰۲۲ نگاه می کنند. برای اعراب، به نظر می رسد چیزی اشتباه است.

در سال ۱۹۹۰، هنگامی که یک متجاوز عرب به همسایه کوچکتر و ضعیفتر خود حمله کرد (حمله صدام حسین به کویت)، رئیس جمهور آمریکا جورج هربرت دبلیو بوش پاسخ داد. بوش گفت: «اینطور نیست. سپس بزرگترین ائتلاف بین المللی از زمان جنگ جهانی دوم را تشکیل داد که متشکل از نیم میلیون سرباز آمریکایی برای بیرون راندن متجاوز، بازگرداندن حاکمیت کویت و اختصاص میلیاردها دلار برای بازسازی کشور بود. زمانی که ایالات متحده عزم خود را برای حمله نشان داد، رهبران کشورهای عربی به درخواست واشنگتن برای کمک و میزبانی از نیروهای ائتلاف پاسخ دادند. آن روزها ما را به یاد افزایش اعتماد اعراب به اراده و عزم آمریکا می اندازد. اما تجربه اخیر آنها تلخ به نظر می رسد. اعراب اکنون با آنها طوماری دارند.

داستان با سخنرانی باراک اوباما در سال ۲۰۰۹ در قاهره شروع می شود که به عنوان حمایت از اخوان المسلمین تعبیر شد و پس از آن تصمیم برای برکناری حسنی مبارک، قدیمی ترین متحد عرب آمریکا، صورت گرفت. این با تحویل اوباما به روسیه ادامه یافت. ماجرا به اینجا ختم نشد. و در یک توافق بحث برانگیز با ایران، اوباما به آنها برای به تعویق انداختن جاه طلبی های هسته ای و نه رها کردن آنها پاداش داد.

نارضایتی های اعراب شامل سال های پرخطر دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ نیز می شود. ترامپ با صحبت از احیای شراکت با دوستان سنتی آمریکایی، زمانی که ایران به بزرگترین پالایشگاه نفت عربستان سعودی حمله کرد، بی تفاوتی نشان داد.

دولت کنونی آمریکا نیز بسیاری از اعراب را شرمنده کرده است. ایران به حملات اسرائیل پاسخ می دهد زیرا می داند که ایالات متحده پاسخی نخواهد داد. واشنگتن پاسخ خود به حملات موشکی و پهپادی ایران به عربستان سعودی و امارات متحده عربی را محدود کرده و از تحمیل هرگونه هزینه مستقیم به ایران برای حملات خود خودداری کرده است.

نتیجه این است که از دید بسیاری از اعراب، دارایی های نظامی ایالات متحده در سراسر خاورمیانه طعمه ای است که عقب ماندگی و تعهد خود را پنهان می کند.

بسیاری از اعراب با مشاهده رویکرد آمریکا در مورد تهاجم روسیه به اوکراین، به این نتیجه می رسند که ایالات متحده نمی تواند یک ضامن امنیتی قابل اعتماد در نظر گرفته شود. بسیاری موضوع معمر قذافی لیبیایی را مطرح می کنند. آنها خاطرنشان کردند که قذافی در مورد جاه طلبی های هسته ای خود مذاکره کرد و چند سال بعد سرنگون شد و کشته شد.

با این حال، واقعیت پیچیده تر است و هیچ انتقادی از سیاست ایالات متحده نمی تواند رفتار جنایتکارانه روسیه یا عدم تمایل آن به کمک به مردم اوکراین را توجیه کند. اعراب بر یک چیز تاکید می کنند و آن اینکه اگر در سال ۲۰۲۲ رئیس جمهور آمریکا مانند سلف خود در سال ۱۹۹۰ صرفاً به یک جمله بسنده کند که “موضوع به این شکل نمی مانند” اراده آمریکا و بازدارندگی آن است. . مورد سوال قرار خواهد گرفت.

ایالات متحده باید اعتماد اعراب را جلب کند و آنها را به قدرت اراده خود متقاعد کند. مانند راهی که ایران در خاورمیانه طی کرده است، یعنی زور به عنوان ابزار دیپلماتیک.

اگر ما نمی توانیم این کار را انجام دهیم، نباید تعجب کنیم که یک روز صبح از خواب بیدار شویم و متوجه شویم که برخی از این کشورها به این نتیجه غیرمنطقی رسیده اند که امنیت را فقط در قالب سلاح های هسته ای می توان یافت. این درسی است که می توان از اوکراین آموخت.